Coraz bardziej brakuje księży, coraz mniej powołań

W tym roku, tylko czterech kandydatów przystąpiło do egzaminu kwalifikującego przyjęcie do Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Legnickiej.

To trend znany już przynajmniej od kilku lat. Stąd też problemy z obsadą parafii, szczególnie tych wiejskich. Dlatego coraz częściej zdarza się, że jeden kapłan posługuje wiernym w dwóch parafiach różnych miejscowości.

Dlatego coraz więcej diecezji zaczyna korzystać z posługi diakonatu stałego. 

Biskup legnicki wyświęcił już dwóch świeckich mężczyzn na diakonów stałych.

W historii Diecezji Legnickiej to pierwsi diakoni stali.

Są to – Wojciech Dąbrowski z parafii Miłosierdzia Bożego w Jaworze i Dariusz Bak z parafii Matki Bożej Miłosierdzia w Jeleniej Górze.

W uroczystości wzięli udział księża proboszczowie, wikariusze, wykładowcy i przyjaciele oraz żony, dzieci i krewni nowych diakonów, a także siostry zakonne i wierni ze wspólnot, i z parafii, z których pochodzą diakoni.

Po Soborze Watykańskim II diakonat stały jest obecny w kościele wszystkich kontynentów, gdzie odgrywa ważną rolę. 

W Polsce jak w Europie Środkowej nie jest dobrze znany, ale w 2004 roku Episkopat Polski podjął decyzje o jego wprowadzeniu także do naszego kraju.

Te najważniejsze i najbardziej charakterystyczne dla wiernych różnice jakie dzielą księdza i diakona stałego to fakt, iż ten ostatni nie może odprawiać mszy świętej oraz wysłuchać spowiedzi. Może mieć też żonę. Są jednak i tacy, którzy ślubują celibat. 

O tym, że diakonat stały jest jedną z najstarszych form posługi w kościele mogą świadczyć, choćby pisma Ojców Kościoła. A do V wieku tego rodzaju posługa kwitła, ale potem stopniowo zanikała i stała się jedynie jednym z etapów do święceń kapłańskich.

Od XVI wieku na Soborze Trydenckim zabiega się o ponowne rozpowszechnienie tego urzędu.

W związku z kryzysem powołań kapłańskich kościół stopniowo wprowadza ten rodzaj posługi chrześcijańskiej od początku XX wieku.  

Tak też dzieje się teraz w diecezji legnickiej. I stąd dekret wprowadzający posługę diakonatu stałego w diecezji legnickiej:

„Diakoni uczestniczą w specjalny sposób w posłaniu i łasce Chrystusa. Sakrament święceń naznacza ich pieczęcią (charakterem), której nikt nie może usunąć. Upodabnia ich do Chrystusa, który stał się diakonem, to znaczy sługą wszystkich (KKK 1570).

W ślad za ustawodawstwem Kościoła powszechnego i zgodnie z sugestią II Polskiego Synodu Plenarnego oraz z decyzją Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski o wprowadzenia w Polsce diakonatu stałego, podjętą 20 czerwca 2001 r., na mocy przysługujących mi uprawnień, po zasięgnięciu opinii Rady Kapłańskiej, z dniem 29 czerwca 2020 r. wprowadzam w Diecezji Legnickiej posługę diakonatu stałego.

Sprawami naboru i formacji kandydatów do tej posługi zajmuje się powołany przeze mnie Zespół ds. wdrożenia diakonatu stałego w Diecezji Legnickiej, któremu przewodniczy ks. dr Tomasz Czernik. W swoich działaniach Zespół kieruje się przepisami zawartymi w dokumencie: „Wytyczne dotyczące formacji, życia i posługi diakonów stałych w Polsce”, przyjętym na 324. sesji plenarnej Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie w dniach 21-22 października 2003 r. i zatwierdzonym przez Kongregację Wychowania Katolickiego dekretem z dnia 22 stycznia 2004 r.

Niniejszy Dekret wchodzi w życie z dniem podpisania i należy go odczytać we wszystkich kościołach i kaplicach Diecezji Legnickiej w niedzielę 5 lipca bieżącego roku.”

Jest już także instrukcja biskupa dla diakonów w diecezji.

Z dokumentu jasno wynika, że:

Posługa diakońska ma potrójny wymiar, obejmuje „posługę liturgii, słowa i miłości”.

Posługa ta nie może się jednak sprowadzać się do zwykłej pomocy społecznej.

Dlatego diakon stały, zgodnie z ustaleniami miejscowego duszpasterza, bierze udział w zadaniu głoszenia homilii podczas liturgii. Może także spełniać swoją posługę w pracy katechetycznej przy kościele lub zgodnie z przepisami i posiadanymi uprawnieniami także w szkole.

W zakresie kapłańskiej misji Kościoła diakon stały wypełnia także zadania uświęcania poprzez wierność modlitwie liturgicznej, uroczyste udzielanie chrztu, przechowywanie i udzielanie Eucharystii, asystowanie i błogosławienie w imieniu Kościoła związkom małżeńskim, przewodniczenie obrzędom żałobnym i pogrzebowym, sprawowanie sakramentaliów.   

Diakon, podejmując wszelkie zadania liturgiczne, czyni to na podstawie obowiązującego prawa i przepisów liturgicznych i działa w zgodzie z nimi.

To Biskup Legnicki uściśla zadania, zakres terytorialny lub personalny, w ramach którego będzie sprawował on swoją posługę, oraz określa jej wymiar czasowy.  

Oczekuje się, że żonaty diakon stały i jego żona będą żywym przykładem wierności i nierozerwalności małżeństwa chrześcijańskiego.

Diakon może być wynagradzany przez Kościół, aby zaspokoić potrzeby materialne swoje i swojej rodziny albo może pracować w swoim stałym, własnym, świeckim zawodzie. 

Najczęściej diakoni są kierowani do posługi w miejscach swojego zamieszkania.

Zakazuje się diakonom stałym czynnego udziału w partiach politycznych, przyjmowania publicznych urzędów władzy świeckiej oraz kierowania związkami zawodowymi.

Wyjątek stanowi zgodna Biskupa na takie działania.

Diakon odpowiednie czynności liturgiczne wykonuje w odpowiednim stroju zgodnie z rubrykami ksiąg liturgicznych i innymi przepisami, zaś poza liturgiczne w odświętnym stroju świeckim, zaś inne czynności w godnym stroju świeckim z przypiętą odznaką diakona stałego.  

Za zasadę należy uznać tytułowanie diakona stałego per „diakon”.

Diakonowi przysługuje coroczny urlop, ale dłuższe niż miesięczne oddalenie się z diecezji musi wynikać z zezwolenia Biskupa Legnickiego. 

Diakon służy do 70 roku życia lub za zgodą biskupa do 75, ale nie dłużej.

Potem może dobrowolnie służyć jeszcze dalej, przynajmniej w niektórych posługach.

PS, Fot. Kurier Legnicki

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *